می نشست آرام چون خاکستری تبدار

باد نقش سایه ها را در حیاط خانه هر دم زیرورو می کرد

پیچ نیلوفر چو دردی موج  میزد بر سر دیوار

در میان کاج ها جادوگر مهتاب

با چراغ بی فروغش می خزید ارام

گویی او در گور ظلمت روح سرگردان خود را جستجو میکرد.

من خزیدم در دل بستر

خسته از تشویش و خا موشی

گفتم ای خواب :ای سر انگشت کلید باغ های سبز

چشم هایت برکه تاریک ماهی های آرامش

کولبارت را به روی کودک گریان من بگشا

و ببر با خود مرا به سرزمین صورتی رنگ پرهای فراموشی

دیروز از جلوی مغازه گل فروشی رد میشدم

دیدم قشنگترین گلش نیست اس ام اس زدم

ببینم کجایی.

اشکام می شن رونه

از یادت آتیش می گیره

باز این دل دیونه

با تو بودن چیزی که غم از من می گیره

چند روزی که دلم بدجور هواتو کرده

تو خاطرات ذهنم دنبال تو می گرده

دنبال تو با خنده هات

دنبال مهربونیات

میام ولی نمی رسم ..

خدا کنه یک روزی باز هم تو رو ببینم

باز از وجود سبز تو گلهای شادی بچینم

من و دل سوار بر قایق تنهایی

در مرداب چشمانت

که پر است از ابر و مه خستگی های روزگار

آرام پیش می رویم.

در خیال تاریکم

مروارید اشکهایم در ساحل غمگین رویای خیست

خیره می شوند به خورشید نگاهت.

سکوت مرداب دیوانه وار فریاد می زند

فریادی از جنس مرگ

مرداب چشمانت گورستان آرزوهای من

و سکوت مرداب آهنگ وداع من است.

گفت : می خوام برات یه یادگاری بنویسم .

گفتم:کجا ؟

گفت : رو قلبت .
گفتم مگه می تونی ؟

گفت : آره سخت نیست ، آسونه.
گفتم باشه .بنویس تا همیشه یادگاری بمونه.

یه خنجر برداشت .
گفتم این چیه ؟

گفت : سیسسسسس.
ساکت شدم .

گفتم : بنویس دیگه ، چرا معطلی .
خنجرو برداشت و با تیزی خنجر نوشت .

دوست دارم دیوونه.


اون رفته ، خیلی وقته ، کجا ؟ نمی دونم .
اما هنوز زخم خنجرش یادگاری رو قلبم مونده.

دوست دارم دیوونه .